Waar moet ik beginnen met zo’n verhaal als dat van Rebbel.

Het speelt zich allemaal af in 1999.

Onze Cujo was ander half jaar en ik wilde graag een vriendinnetje voor hem erbij. Ronald vond 1 hond wel genoeg en voor hem hoefde dit niet zo nodig.

Eerst ben ik gaan kijken naar pupjes en toen kwam ik er al gauw achter dat een oudere hond erbij nemen net zoveel plezier kan geven. Tenslotte is het voor oudere honden altijd moeilijker om een plekje te vinden. Toen ik op een morgen de regionale krant aan het doorspitten was viel mijn oog al gauw op een advertentie waarin een volwassen teefje werd aangeboden.

Ook onder dit zelfde adres werd een nestje aangeboden en toen bekroop mij het gevoel al dat dit wel eens een fokteef kon zijn. Ik heb toen eerst contact opgenomen met Sandra Spoor van de herplaatsing staffjes en heb haar toen gevraagd of er misschien bij haar wat binnen was gekomen over deze persoon of deze teef.

Als gauw bleek dat de persoon waar Rebbel zat wel een teefje had opgegeven maar niet Rebbel. Na goed overleg met Sandra Spoor hebben we besloten om een afspraak te maken en bij deze persoon te gaan kijken en zo was ik ook direct ogen en oren voor Sandra omdat dit voor haar te ver rijden was om het te checken.

Na telefonisch contact te hebben gehad met de eigenaresse van Rebbel hebben we een afspraak gemaakt om Rebbel te bekijken. We moesten naar Dokkum en met mijn broer en vriend Ronald ben ik toen op pad gegaan. Wat we daar aantroffen was te gek voor woorden. In de hal zaten Franse buldoggen en hier stonden aquariums die zo smerig waren dat je er niet meer doorheen kon kijken.

De ingang van de kamer was geblokkeerd door allemaal rotzooi wat zo hoog was opgestapeld dat we via de keuken naar de kamer werden geloodst. In de keuken was het net zo n rotzooi en de afwas stond bergen hoog op het aanrecht. Snel keek ik de tuin in en daar was een gat in een muur geslagen als in en uitgang voor honden waarschijnlijk en daar stond een hek omheen en deed dus dienst als kennel.

In de kamer aangekomen zagen we allemaal zelf getimmerde hokjes met wat gaas er omheen en dit deed dienst als verblijfplaats voor de teven met haar jongen.Ook hier troffen we aquariums aan die net zo smerig waren als die in de gang en ook hier kon je niet meer zien wat voor vissen erin zaten. Rebbel had op dat moment 2 jongen van Aztec Prince of Gregarious Staff s.

Het was een woonkamer van 5 x 3 meter en vol met honden en daarnaast nog eens 3 kinderen. We kregen koffie aangeboden en even daarna werd Rebbel uit haar hokje los gelaten om kennis te maken. Ze had totaal geen oog voor ons en zat direct met haar bek op tafel op zoek naar voedsel. Ze had een voerbak die ze moest delen met 5 andere honden en dit zorgt dan natuurlijk voor de nodige wrijving en gevechten bleven dan ook niet uit.

De reden waarom Rebbel nu weg moest was omdat de andere teef waar het eigenlijk om ging, per ongeluk was gedekt door haar reu Urs en ze niet wist of ze zwanger was of niet. Ik kan natuurlijk wel logisch nadenken en dit betekende weer kassa voor deze persoon. Nog steeds interesseerde Rebbel zich nog steeds niet voor ons en ik had ontzettende medelijden met dit hondje.

We zijn toen vertrokken en ik had met haar afgesproken het eerst te willen bespreken met mijn vriend en haar daarna weer te bellen. In de auto was Rebbel een hot item en we raakten er niet over uit gepraat. Mijn broer verklaarde me voor gek als ik haar ging halen en rade me dit echt af. Maar goed ik had mijn zinnen al op haar gezet en koste wat kost dit hondje moest daar weg.

De volgende dag ben ik weer met haar gaan bellen en afspraken gemaakt wanneer Rebbel mee zou kunnen naar ons huis. Zodra de pupjes weg waren kon Rebbel opgehaald worden. Al gauw kregen we weer een telefoontje een week na ons gesprek dat Rebbel erg ziek was. Ze had een baarmoeder ontsteking en kreeg nu medicijnen die goed aansloegen en het kwam allemaal goed met Rebbel.

In februari 1999 hebben we Rebbel kunnen ophalen en ik was behoorlijk gespannen die dag hoe alles zou verlopen. Toen we Rebbel meenamen heeft de eigenaresse geen traan gelaten om haar en duid erop dat zij dus totaal geen band heeft met haar honden en het haar gewoon niks uitmaakt. Rebbel viel als een blok in slaap op de achterbank van de auto en tijdens onze reis stond het raampje open omdat ze enorm stonk.

Eenmaal thuis aangekomen had ik me niet gerealiseerd dat ze misschien niet met katten zou kunnen en het eerste wat ze deed bij thuis komst was ook achter de kat aanjagen. De bloempotten vlogen door het huis en Josje (onze poes) was enorm geschrokken. Cujo vond Rebbel wel enorm lekker ruiken en deed constant pogingen om haar te dekken. Ik heb de hele dag gefungeerd als scheidsrechter en was aan het einde van de dag kapot.

Die avond begon Rebbel enorm te bloeden en hals over kop zijn we naar de dierenarts gereden. Bij het checken van Rebbel en haar vaccinatieboekje bleek zij sinds 1997 niet meer te zijn gevaccineerd en ontwormd.

Ook was haar baarmoederontsteking niet over en we kregen een zware kuur mee die in het weekend wel effect moest hebben. De dierenarts heeft haar direct gevaccineerd en ontwormd en zo zijn we eerst weer naar huis gegaan. Het hele weekend was ze ontzettend lusteloos en het werd niet beter.

Maandagmorgen stonden we weer op de stoep bij de dierenarts en het was al gauw duidelijk dat de baarmoederontsteking niet over zou gaan. Aangezien we toen nog geen ambitie hadden om te fokken was het beste voor haar dat ze gewoon gesteriliseerd zou worden. Zo gezegd zo gedaan en die dag is ze geopereerd. Die middag kon ik bellen hoe het allemaal was gegaan en toen kregen we te horen dat Rebbel ontzettend veel nesten heeft gehad en dit was te zien aan het littekenweefsel en de littekens die aan de binnenkant van de baarmoeder waren te zien. Waarschijnlijk heeft ze geen rustperiodes gekend en zodra ze weer loops was werd ze weer gedekt.

Vanaf nu kon ze gaan opknappen en was al het rommel uit haar lichaam. Dit gebeurde dan gelukkig ook gauw en Rebbel knapte snel op en al gauw liet ze haar ware karakter zien. Rebbel keerde zich tegen onze regels en liet zich niet kennen. Dit heeft op zijn minst een half jaar geduurd toen ze ook besefte dat ze bij ons zou blijven. Toen ben ik samen met haar gaan trainen en vanaf dat moment waren wij onafscheidelijk.

Ook werd de verstandhouding tussen Rebbel en Cujo een stuk beter en ook al had Cujo zijn lippen helemaal stuk van het corrigeren van Rebbel, het ging al veel beter. Aan de poes moest Rebbel heel erg wennen en hier is ook een behoorlijk proces aan vooraf gegaan voordat zij samen kon met de poes in 1 woonkamer.

Rebbel en Cujo hebben we toen ooit eens ingeschreven op een clubmatch en hier kwamen we via het programma boekje er al snel achter door de ingeschreven honden dat Rebbel in het anderhalf jaar dat ze bij de broodfokker heeft gezeten hier 3 nesten heeft gehad. Ook logisch dat haar baarmoeder ging protesteren!

Op die clubmatch leerde we ook de fokker kennen van Rebbel en dit is kennel Rovamel. Zij hadden ook de moeder van Rebbel mee en Dyna heeft maar 1 nestje gehad waar Rebbel dan ook in zat. Rebbel heeft ook nog bij familie van de Familie Roelofs gezeten alleen was Rebbel een hele moeilijke hond die andere honden het liefst op wou eten.

Ook hier kon ze niet blijven en toen is ze zoek geraakt op den duur. Wat wij hebben kunnen achterhalen is dat wij de 7^de eigenaar zijn geweest voor Rebbel en ze een ontzettend moeilijke tijd heeft gehad. De vriendschap is gebleven met Kennel Rovamel en we hebben met Rebbel nog verschillende shows gedaan met leuke resultaten en bekers.

Ons dumphondje was een ware kampioen in hart en nieren. We hebben Rebbel bij ons een geweldige 8 jaar gegeven en waar ze gelukkig was en ze ons elke dag dankbaar was voor het feit dat we haar uit die hell hebben gered. Rebbel was speciaal voor mij en voor ons en toen ze op 30-05-2006 haar laatste adem uitblies stond onze wereld stil en waren we geveld met groot verdriet. Rebbel had ons leven veranderd en ze had laten zien wat doorzetten en elkaar vertrouwen betekend. Het heeft lang geduurd voordat het verdriet ruimte heeft gemaakt voor fijne herinneringen en dat we ons heel gelukkig mochten prijzen met zo’n geweldige hond. Rebbel is nog steeds in ons midden en loslaten kunnen we nooit. Ze heeft een speciaal plekje in ons hart en aan de muur waar haar urn staat met een foto. Rebbel was 1 uit duizenden en niet te vergelijken met welke hond dan ook. De broodfokker gaat nog steeds door en fokt nu Franse Bull doggen met belachelijker prijzen. Helaas kan ik niet alle staffjes redden, maar kan altijd proberen er 1 te redden….

Gemaakt op: 11/02/2009 - 10:38
Laatste wijziging : 27/02/2009 - 19:59
Categorie : Herplaatsing SBT
Pagina gelezen 665 keren

 Print preview      Print deze pagina